magnessium Twój nowy blog

Strasznie się kiedyś nabijałam z tego, że mózg kobiet w ciąży zamienia się w twór budyniopodobny i z każdym kolejnym tygodniem zarzuca funkcje odpowiedzialne za widzenie abstrakcyjne i panoramiczne tudzież za oscylowanie myślami gdzieś dalej poza kwestie wzdęć, zgagi i rozstępów a potem kupek, pieluszek i ząbków. Znaczy, generalizuję i jestem świnia i pewnie jakbym była w ciąży miałabym dokładnie tak samo i każdy kogo tym uraziłam miałby prawo kopnąc mnie wówczas w mój ciężarny tyłek. Ale w ciąży nie jestem i wątpię bym kiedykolwiek była. Kilka dni temu, o 5 nad ranem olśniło mnie, że ta miłość, taka ślepa i bezwarunkowa jest stanem w skutkach zbliżonym do ciąży. Robi się kisiel zamiast mózgu a człowiek traci zdolność logicznego myślenia. Nie mówiąc o zmuszaniu się do zaspokajania potrzeb innych niż bliskość, czułość i obecność sprawcy całego miłosno-kisielowego zamieszania. Znaczy ja tak miałam i może jestem dziwna, bo mój szanowny Ex wręcz przeciwnie. Znaczy, że jego rozwój i zaspokajanie potrzeb były dla niego priorytetowe. No i już mi, po tak krótkim czasie przychodzi do głowy myśl, że sama jestem sobie w tej kwestii winna, bo trzeba było dbać o siebie w pierwszej kolejności a dopiero później o niego. Może się na przyszłość nauczę.
Im dłużej myślę o całej tej sprawie, argumentach, które u słyszałam, a które same sobie zaprzeczały i zaprzeczały temu co słyszałam niemal codziennie przez ostatnie 2 lata i na pewno przez ostatnie 5 miesięcy, tym mniej z tego wszystkiego rozumiem. A po głowie tłucze mi się myśl, że gdzieś kiedyś kłamał, nie wiem jeszcze tylko gdzie i kiedy. Bo kochać nie przestaje się z dnia na dzień. Bo jak się kocha, to staje się na głowie żeby o tą miłość zadbać i ją pielęgnować. Jak się kocha to walczy się do utraty tchu, walczy z przeciwnościami a nie z samym sobą i własnym uczuciem. Wiem co mówię, bo walczyłam. Jestem wściekła. Już nie płaczę, przynajmniej natenczas, jestem po prostu wściekła do cna. Wyzuta i wyżęta. I cały czas mam takie odczucie, jakby wszystkie te łzy i cały ten smutek dusząc się w środku spływały po mnie od środka i zalewały mnie od stóp całą. Po żebrach, płucach, lędźwiach, jakbym topiła się w tych łzach od wewnątrz. Czuję się jak małe dziecko, które zły rodzic zostawił na środku ruchliwej ulicy i zniknął. Tak właśnie czuję się oszukana. Dziś wyjątkowo nie piłam. Boli mnie prawa górna ćwierć człowieka, ledwo dycham. Palę za to tak nieprzyzwoite ilości papierosów, że aż samą mnie to zatrważa.
Z nieba spadają mi ludzie, od których nie śmiała bym wymagać zainteresowania a otrzymuję je. Trzymają mnie przy życiu troskliwe smsy o 5 nad ranem, trzymają telefony, których nawet nie odbieram, ale dzwonią. Trzyma mnie mama, przed którą pierwszy raz w życiu w sobotę otworzyłam się tak totalnie i do końca, opowiadając o najintymniejszych kwestiach mojego byłego-już-związku. Trzyma mnie nadzieja, że jakoś się poukłada, że jeszcze kiedyś będę szczęśliwa. I że może ktoś zaakceptuje mnie z całym inwentarzem, tych dobrych i tych złych cech, zamiast robić ze mnie jędzę i potwora.
Kompulsywnie szydełkuję. Nakupiłam tyle książek, że nie mogłam ich udźwignąć. To nie zastąpi mi poczucia bezpieczeństwa, ale przynajmniej będę miała co podłożyć pod rozchybotaną nogę od stołu.
Marzę o wakacjach na Krymie.

zasłyszałam dziś i zakochałam się, teraz słucham w zapętleniu:

P.S. na imieniny w pracy od Nadzoru dostałam wielki różowy wibrator (w razie potrzeby) i wielkiego włochatego kaktusa (w razie braku baterii). Dobrze, że otoczenie utrzymuje odpowiedni poziom absurdu, to też trzyma mnie przy życiu

Kontynuuj czytanie Misia Zdzisia